Nest H – 1 week oud

Share

De eerste week van onze drieling is weer voorbij gevlogen. Helaas was het geen geweldige eerste week, maar het kan ook veel slechter dus ik wil niet al te veel klagen. Wat er niet zo geweldig was? Lees snel verder en leer meer over onze kleine mannetjes hun eerste week!

Mama’s Melk

Daar Tina haar vorige nest fikse tepelontstekingen heeft gehad, heb ik haar vanaf het begin extra in de gaten gehouden. En helaas voelde ik al op dag 1 flinke stuwing, en merkte ik ook dat ze er erg last van had. Ik mocht er zelfs op den duur niet meer aankomen (wat toch nodig is om haar met de stuwing te kunnen helpen) en helaas zijn we dus toch op en neer geweest naar de dierenarts. Gelukkig was het nog niet ontstoken, en met behulp van wat metacam heb ik Tina van haar stuwing af kunnen helpen. Inmiddels is alle stuwing weg, en zijn Tina en haar kinderen dolgelukkig.

Ze komen enorm goed aan op mama’s melk, en je zou het bijna slagroom willen noemen. Hope, de kleinste van het stel, is geboren met 104 gram en is inmiddels alweer 206 gram en dus ruim 100 gram aangekomen de afgelopen 7 dagen! En als je dat al netjes vind, dan hou je maar vast voor de volgende 2. Hero, onze grote stoere man, ging van 124 naar 252 gram en is de zwaarste van het stel. En onze Hunter ging van 114 gram bij de geboorte naar alweer 238 gram en heeft zijn geboortegewicht ruimschoots verdubbeld. Wat zijn wij trots op dit stel!

Hero is niet lekker!

Na het voorval met Tina en haar stuwing hoopte we dat het daarbij zou blijven en de kittens en mama nu lekker een paar rustige weken in het verschiet hadden. Hero, de grootste van het stel, is een echte schrokker en waarschijnlijk heeft hij iets te gulzig gedronken; vocht is in zijn longetjes gekomen en dit is voor kleine kittens erg gevaarlijk. En daarom zijn wij zaterdag op zondagnacht gezellig met moeder en de kids naar Gorinchem gereden om een bezoekje te brengen aan de dierenarts. Bezoekje #2.

Gelukkig was het nog niet heel erg, en leek er nog geen sprake te zijn van een longontsteking. Nu klonk het ook niet zoals Edison destijds had (hij had wel een longontsteking), maar gezond klonk het ook niet. Onze Hero zit nu dan ook op antibiotica en heeft zowel die nacht, als gister overdag (alleen) een bezoekje gebracht bij de dierenarts om toch wat vocht weg te halen en te kijken hoe het met hem gaat. Het rocheltje is er nog wel, maar hij is vandaag weer stukken levendiger dan zaterdagnacht. Ook komt hij zelf prima aan, en hoef ik, naast 2x daags AB geven, gelukkig niks te doen. De vooruitzichten zijn erg goed, en de AB is enkel als voorzorg om te voorkomen dat het in een longontsteking ontwikkeld.

Komt wel goed met onze grote stoere man.

De kittens zijn verdwenen!

De 2 bezoekjes aan de dierenarts waren voor Valentina wel wat veel. We kunnen duidelijk aan haar merken dat de stress redelijk hoog zit, en dat heeft ze ons vanochtend ook even laten merken. Ik liep blij haar kamertje in (ze is boven bevallen), werd vrolijk begroet door een veel te blije Tina (wat ik al verdacht vond) en schrok toen ik merkte dat de doos waar de kittens normaal in lagen leeg was!

In mijn gedachte was Hero al overleden aan een erge longonsteking, was Hope al ernstig onderkoelt, en was Hunter uitgehongerd en wanhopig op zoek naar zijn mama. Maar gelukkig waren dit maar gedachten, want achter de doos, half onder de bank, vond ik 3 kittens rustig slapend op een dekentje. Hope net naast het dekentje, maar warm gehouden door zijn twee dikke broertjes.

Inmiddels liggen ze weer in de doos, met een dekentje er overheen voor wat meer beschutting (Tina’s wens), en hopelijk hoef ik ze morgen niet weer te zoeken. Maar gelukkig is Valentina een hele goede mama, en weet ze heel goed wat het beste is voor haar en haar kittens.

Neva kleurtjes!

Hero’s kleur kan niet missen. Hij is duidelijk zwart met een mooie wit aftekening (Ik heb geprobeerd het op de foto duidelijk te laten zien – zijn aftekening is zo gaaf!). Maar Hope en Hunter zijn neva’s, en zoals bekent komt hun kleur pas later naar voren.

Inmiddels ben ik vrij zeker over hun kleur en laat ik jullie graag weten dat Hope hoogstwaarschijnlijk een Seal Point White is, en Hunter een Blue Point White. Alle 3 dus anders van kleur, en ik heb ze zelfs niet meer hoeven markeren, zo makkelijk zijn ook de 2 neva’tjes uit elkaar te houden.

Ik ben reuze benieuwd hoe de kleuren verder ontwikkelen, en hoe de wit aftekening van de neva’s zal zijn. Maar daarvoor moeten we nog even geduld hebben.

Al met al een veelbewogen week voor onze 3 kittens – en dit is pas de eerste week van hun leven! Dat beloofd nog wat. Maar het ziet er allemaal verder heel goed uit. Ze groeien goed, Hero lijkt het al een stukje beter te doen, en Tina lijkt wat meer tot rust te komen. Ik heb nu al zin in de toekomst met onze 3 mannetjes.

Tot de volgende blog!

1 Comment

Nou Meis dat was zeker een druk weekje voor jou de mama en de kittens. Hoop dat alles nu lekker in rustig vaarwater komt en dat je heerlijk 12 weken kan gaan genieten.

Dikke knuff

Comments are closed.